1-11-2- سمیت سلولی36
1-11-3- جهش‌زایی 37
1-11-4- ناقص‌الخلقه‌زایی38
1-11-5- تداخل با فرآیندهای بیوشیمیایی38
1-11-6- میانکش آفلاتوکسین با DNA 39
1-11-7-اثرت حشره کشی40
1-11-8-سمیت گیاهی40
1-12- بیماری‌های دامی‌ ناشی از آفلاتوکسین40
1-12-1بیماری‌زایی آفلاتوکسین‌ها در گاو شیری42
1-13-آسیب شناسی آفلاتوکسیکوز44
1-14-زیانهای اقتصادی ناشی ازآفلاتوکسین ها47
1-15- حد مجاز مایکوتوکسین‌ها و مقررات مربوطه47
1-16-استراتژی‌های خنثی‌سازی و حذف میزان آفلاتوکسین49
1-16-1- غیرفعال کردن در اثر حرارت50
1-16-2-اشعه دادن50
1-16-3-عصاره‌ گیری با استفاده از حلال و جدا سازی مکانیکی51
11-16-4-جذب آفلاتوکسین از محلول51
1-16-5-کنترل زیستی و غیر فعال کردن آفلاتوکسین با بهره‌گیری از میکروب‌ها51
1-16-6-مجاورت با آمونیاک51
1-16-7-بی‌سولفیت سدیم52
1-17- آفلاتوکسین‌ها در محصولات کشاورزی 54
1-18- حضور آفلاتوکسین‌ها در فرآورده‌های حیوانی56
1-19- اثرات سوء آفلاتوکسین‌ها بر سلامتی انسان60
1-20-روش‌های آنالیز63
1-20-1- روش‌های بیولوژیک63
1-20-2- روش‌های بیوشیمایی63
1-20-2-1 روش های کروماتوگرافی63
1-20-3-روش‌های سنجش ایمونولوژیک64
1-20-3-1- رادیوایمونواسی64
1-20-3-2-الایزا65
1-20-3-2-1- روش الایزای متجانس67
1-20-3-2-2- روش الایزا نامتجانس67
1-20-3-2-3- محاسن و معایب الایزای متجانس و نامتجانس67
1-20-3-2-4- روش الایزای مستقیم68
1-20-3-2-5- روش الایزای غیر مستقیم68
1-20-3-2-6- روش الایزای رقابتی نامتجانس مستقیم68
1-20-3-2-7- روش الایزای غیر رقابتی غیرمستقیم69
1-20-3-2-8- روش الایزای غیر رقابتی مستقیم69
فصل دوم: مواد و روش کار70
2-1- مواد و وسایل مورد نیاز71
2-2- مواد موجود در کیت آزمایش71
2-3-آماده سازی معرف ها72
2-4- روش کار73
2-4-1- جمع‌آوری نمونه‌ها73
2-4-2- آماده‌سازی نمونه‌ها73
2-4-3- اصول انجام آزمایش73
2-4-4- روش انجام آزمایش74
2-5- روش آنالیز آماری75
2-6- قرائت و تفسیر نتایج75
2-7- حساسیت وویژگی آزمایش76
فصل سوم:نتایج77
3-1-نتایج78
فصل چهارم:بحث وپیشنهادات80
4-1- بحث و نتیجه گیری81
4-2پیشنهادات 84
منابع فارسی…………………………………………………………………………………….85
منابع انگلیسی…………………………………………………………………………………..86
چکیده ی انگلیسی………………………………………………………………………………97
فهرست جداول
جدولصفحه
(1-1) خواص فیزیکی و شیمیایی انواع مختلف آفلاتوکسین………………………………..24
(2- 1) انتخاب روش‌های مناسب برای تخریب انواع آفلاتوکسین در محیط‌ها و شرایط مختلف…………………………………………………………………………………………..53
(3-1) ارتباط بین میزان سمّ موجود در اغذیه حیوانی با سطح نهایی آن در فرآورده‌های مربوطه…………………………………………………………………………………………59
(4-1) مراحل اساسی در آنالیز شیمیایی مایکوتوکسین‌ها …………………………………..62
(5-1) آزمون‌های بیولوژیک مورد استفاده جهت ارزیابی سمیت مایکوتوکسین‌ها…………66
(1-3) پراکندگی آلودگی به آفلاتوکسین B1در کنسانتره مصرفی در گاوداری های شیری گرمسار در سه فصل زمستان،بهار وتابستان ………………………………………………..79
(2-3) مقایسه آفلاتوکسینB1 در کنسانتره مصرفی در گاوداریهای شیری گرمسار در سه فصل زمستان،بهار وتابستان………………………………………………………………79
فهرست اشکال
شکلصفحه

(1- 1) ساختمان شیمیایی مایکوتوکسین‌های مهم9
(2-1 ) دما و پتانسیل آب بر روی آسپرژیلوس فلاووس و تولید آفلاتوکسن19
(3-1) مسیر بیوسنتز آفلاتوکسینB1 27
(4-1) ژن‌ها و واسطه های دخیل در بیوسنتز آفلاتوکسین B128
(1-2) منحنی استانداردها76
چکیده
بررسی میزان آفلاتوکسین در کنسانتره های مصرفی گاوهای شیری شهرستان گرمسار
مایکوتوکسین ها متابولیت های ثانویه قارچ های رشته ای هستند که در مراحل پایانی رشد قارچ های رشته ای تولید می شوند. آفلاتوکسین ها از مهمترین مایکوتوکسین ها هستند که شامل 1B,2B,1G,2G می باشند، که توسط گونه های آسپرژیلوس فلاووس ، آسپرژیلوس پارازیتیکوس وآسپرژیلوس نومیوس تولید می شوند.چنانچه شرایط حرارت و رطوبت مناسب باشد این قارچ ها بر روی سوبستراهای مناسب مانند دانه های غلات و خوراک دام رشد کرده و تولید سم می کنند.در این بین آفلاتوکسین 1Bاز همه مهمتر و خطرناکتر می باشد که با مصرف خوراک آلوده به آن توسط دام شیروار در کبد حیوان متابولیزه شده، و به صورت آفلاتوکسین 1M در شیر ترشح می شود که اگر بیش از حد مجاز باشد، سلامت جوامع بشری را به مخاطره می اندازد. در این مطالعه 80 نمونه کنسانتره ی گاو شیری از دامداریهای مختلف شهرستان گرمسار در سه فصل زمستان،بهار و تابستان بصورت تصادفی اخذ شد و به وسیله ی روش الایزا که روشی سریع و حساسی میباشد، میزان آفلاتوکسین 1Bاندازه گیری شد.از میان 80 نمونه ی مورد بررسی 30 نمونه(37.5%) دارای آلودگی بالاتر از حد مجاز(5میکروگرم بر کیلوگرم) در محدوده ی 15/6-52/18میکروگرم بر کیلوگرم را نشان دادند.میانگین آلودگی در فصل زمستان،ر بهار ورتابستان به ترتیب،99/6،49/4 و 13/3 میکروگرم بر کیلوگرم بود.بالاترین میزان آلودگی مربوط به فصل زمستان با52/18میکروگرم بر کیلوگرم و پایین ترین میزان آلودگی مربوط به فصل تابستان با 51/1 میکروگرم بر کیلوگرم بود.مقایسه بین میزان آفلاتوکسین در فصول زمستان،بهار و تابستان بیانگر اختلاف آماری معنی دار بین این سه فصل می باشد.
کلمات کلیدی:آفلاتوکسین 1B،کنسانتره،الایزا،شهرستان گرمسار
فصل اول
کلیات
1-1 مقدمه و هدف
مایکوتوکسین‌ها1 از جمله آلاینده‌های محیطی مهم محسوب می‌شوند که می‌توانند بر روی انواع دانه، مغزدانه و سایر اجزای نباتی تولید شوند. تماس انسان و حیوانات با این دسته از سموم از طریق خوراکی، استنشاقی و یا تماس مستقیم صورت می‌گیرد و در این رابطه، حتی مقادیر بسیار ناچیز این ترکیبات می‌تواند مخاطره‌آمیز باشد. قارچ‌های مولد سم می‌توانند بر روی طیف وسیعی از سوبستراها نظیر برگ‌ها و ساقه‌های درحال رشد، دانه‌ها، میوه‌ها و محصولات غذایی گیاهی و حیوانی رشد کرده و سم تولید کنند. با این حال، برخی سوبستراها برای تولید حداکثر میزان سم مناسب‌ترند که علت آن می‌تواند نوع ترکیب شیمیایی آن‌ها باشد. در این رابطه، ویژگی سوبسترا برای قارچ یکی از مهمترین جنبه‌های تحقیقات انجام گرفته بر روی مایکوتوکسین‌ها در زمینه‌ی آلودگی اغذیه حیوانی و انسانی است. قارچ‌های مولد مایکوتوکسین‌ قادرند در مراحل مختلف کاشت، داشت، برداشت و انبارداری باعث آلودگی محصولات کشاورزی گردند.
امروزه اکثر مایکوتوکسین‌ها را می توان در سطح قابل قبولی از لحاظ نیازهای قانونی، دامپزشکی و پزشکی مورد شناسایی قرار داد.انتخاب روش‌های مناسب استخراج و تجزیه برای شناسایی این دسته از سموم در اغذیه انسانی و حیوانی، افزودنی‌های خوراکی، بافت‌ها و مایعات بیولوژیک نظیر خون، ادرار و شیر حیوانات حائز اهمیت می‌باشد. و اکثر مطالعات در راستای افزایش حساسیت، دقت و تکرارپذیری و مهم‌تر از همه کاهش زمان آنالیز متمرکز شده است (5).
در این راستا در تحقیق حاضر از روش الایزا (ELISA)2 که هم ساده‌تر از روش‌های دیگر، و هم داده‌ها باثبات‌ تر بوده و انحراف معیار نسبتاً پایین‌تری نسبت به روش های دیگر دارد استفاده کردیم. با این روش می‌توان مقادیر در حدود 5 قسمت در بیلیون (ppb) از آفلاتوکسین‌ B1 را مستقیماً پس از عصاره‌گیری نمونه (بدون اعمال مرحله‌ی پالایش) مورد شناسایی قرار داد. این روش در مقایسه با سایر روش‌های تعیین کمیت به زمان و هزینه کم‌تری نیاز دارد(5).
1-2 تاریخچه:
واژه مایکوتوکسین از دو لغت یونانی myke به معنای قارچ و Toxicium به معنای سم گرفته شده است. پیدایش دانش مایکوتوکسیکولوژی3 به سال 1960 همزمان با ارائه گزارش مبنی بر شیوع یک بیماری مرموز بین بوقلمون‌های جنوب شرقی انگلستان مربوط می‌شود.
این بیماری ناشناخته را بیماریX بوقلمون4 نامیدند، که منجر به مرگ حدود صدهزار بوقلمون جوان و دهها هزار جوجه اردک و قرقاول گردید. همزمان گزارشات متعددی از مسمومیت مشابه در اوگاندا، امریکا و انگلستان در انواع دیگر حیوانات مثل ماهی و جوجه اردک گزارش شد(7).آفلاتوکسین B1 با استفاده از کروماتوگرافی کاغذی از عصاره کلروفرمی دانه‌های بادام زمینی آلوده جداسازی شد و به صورت یک لکه آبی رنگ زیر نور ماوراء بنفش مشاهده گردید. واژه آفلاتوکسین به دنبال جداسازی و شناسایی این سم و عامل تولید کننده‌ی آن، یعنی آسپرژیلوس فلاووس5، از مواد غذایی آلوده از ترکیب اختصار کلمات توکسین و آسپرژیلوس فلاووس به دست آمد.در مراحل بعدی، محققین روش کروماتوگرافی لایه‌ی نازک6 را مورد استفاده قرار دادند و به این ترتیب، 4 لکه‌ی مجزا و تفکیک شده رؤیت شد. نامگذاری آفلاتوکسین‌های طبیعی بر روی صفحه کروماتوگرافی لایه نازک پوشیده از ژل سیلیکا به این صورت انجام گرفت که دو لکه آبی رنگ فوقانی را از بالا به پایین B1 و B2 نامیدند(B از اول کلمه‌ی Blue گرفته شده است) و دو لکه ی متمایل به سبز تحقیقاتی را از بالا به پایین G1 و G2 نام نهادند( G از اول کلمه‌ی Green اقتباس شده است )(5).
آتروف (Autrup) و همکاران در سال برای اندازه‌گیری آفلاتوکسین در ادرار از روش7 سینکرونوس فلورسنس اسپکتروسکوپی استفاده کردند.ویلد وهمکاران( 1986) روش‌های ارزیابی سیستم ایمنی را که دارای حساسیت قالبل توجهی است، برای تعیین میزان آفلاتوکسین در مایعات بدن انسان به‌کار بردند.
یارک(Iarc) وهمکاران (1988) آفلاتوکسین B1 را در لیست مواد سرطانزای انسانی قرار داد (86).
بر اساس گزارشات سازمان غذا و کشاورزی سازمان ملل متحد (FAO) هر ساله میلیون‌ها تن مواد غذایی در اثر آلودگی با مایکوتوکسین‌ها از بین می‌رود. لذا در سال 1988 برنامه‌ریزی‌های زیادی همراه با کارگروه‌های آموزشی برای کنترل بهداشتی مواد غذایی در سرتاسر دنیا صورت گرفت. در سال 1990 بنا به گزارش مرکز کنترل بیماری‌ها8 در کشور آمریکا عامل ایجاد بسیاری از موارد مسمومیت‌های غذایی، میکروب‌ها و قارچ‌های بیماری‌زا بوده‌اند.
از سال 1990 روش کروماتوگرافی لایه نازک9 به عنوان یکی از روش‌های متداول جداسازی آفلاتوکسین مورد توجه بوده و به منظور تشخیص و تعیین مقادیر کمی آفلاتوکسین به کار رفته است. در این روش میزان سم بر حسب نانوگرم بر گرم( ng/g )گزارش می‌شود (10).
1-3 مایکوتوکسین‌ها به عنوان متابولیت‌های ثانویه
مایکوتوکسین‌ها به همراه سایر متابولیت‌های قارچی نظیر آنتی بیوتیک‌ها، آلکالوئیدها10 و نظایر آنها ترکیباتی هستند که در مراحل پایانی رشد قارچ‌های رشته‌ای11 به وسیله‌ی سلول‌های قارچی تولید می‌شوند. این گونه متابولیت‌ها که تحت عنوان متابولیت‌های ثانویه12 شناخته شده‌اند و ظاهراً برای خود سلول‌ قارچی هیچگونه فایده‌ای ندارند. از طرف دیگر، متابولیت‌های اولیه13 نظیر اسید‌های آمینه، اسیدهای چرب، قندها، اسیدهای نوکلئیک‌ و پروتئین‌ها برای تمامی ارگانیسم های زنده ضروری هستند. فرآیندهای متابولیکی که به تولید متابولیت‌های اولیه می‌انجامند متابولیسم اولیه14 نامیده می‌شوند، در حالی که متابولیت‌های ثانویه محصولات نهایی متابولیسم ثانویه15 محسوب می گردند.
متابولیت‌های ثانویه از نظر ساختمانی ترکیبات آلی نسبتاً کوچک دارای ساختمانی شیمیایی پیچیده محسوب می‌شوند. اینگونه متابولیت‌ها، به ویژه مایکوتوکسین‌ها را می توان بر اساس مسیرهای بیوسنتزی آنها طبقه‌بندی کرد. فرآیندهایی که به تولید متابولیت‌های اولیه و ثانویه می‌انجامد با واسطه‌ی تعداد اندکی از ترکیبات ساده نظیر استیل‌کوآنزیم A16، موالونیک اسید17 و اسیدهای آمینه صورت می‌پذیرد(5).
1-4 طبقه‌بندی مایکوتوکسین‌ها:
روش‌های مختلفی جهت طبقه‌بندی مایکوتوکسین‌ها به کار گرفته شده است که در این میان، طبقه‌بندی بر اساس مسیرهای بیوسنتز جامع‌تر از سایرین می‌باشد. در این رابطه مایکوتوکسین‌ها در چهار گروه اصلی زیر قرار می‌گیرند:
– مایکوتوکسین‌های مشتق از پلی کتاید:
مسیر پلی‌کتاید مهمترین مسیر بیوسنتز مایکوتوکسین‌ها محسوب می‌شود که با واسطه استیل کوآنزیم A انجام می‌گیرد و به تولید مایکوتوکسین‌هایی نظیر آفلاتوکسین، اوکراتوکسین18، پاتولین19، سیترینین20، پنی‌سیلیک‌اسید21 و غیره می‌انجامد(5).
– مایکوتوکسین‌های مشتق از موالونات:
ترایکوتسن‌ها مهمترین مایکوتوکسین‌های تولید شده از طریق مسیر موالونات هستند که علاوه بر جنس فوزاریوم بوسیله جنس‌های دیگر از قارچ‌ها نظیر میروتسیوم، تریکودرما، تریکوتسیوم و سفالوسپورم نیز تولید می‌شوند.
– مایکوتوکسین‌های مشتق از پلی‌پیتیدهای حلقوی و مشتقات آنها:
در رابطه با مایکوتوکسین‌های مشتق از ‌پیتیدهای چند حلقوی می‌توان به ایسلندی توکسین، اسپوری دسمین، گلیوتوکسین و ارگوتامین اشاره کرد. این گروه از سموم به دنبال الحاق اسیدهای آمینه به پیتیدهای ماکروسیلیک و یا ترکیبات پلی‌سیلیک تولید می‌شوند.
– مایکوتوکسین‌های مشتق از اسیدهای آمینه و موالونات:
تریپتوفان و احتمالاً سایر اسیدهای آمینه در تشکیل مایکوتوکسین‌های مشتق از اسید آمینه و موالونات به گروهی از واحدهای ایزوپرن مشتق شده از موالونات متصل می شوند و به این ترتیب، سمومی نظیر آفلاترم و راکفورتین C تولید می‌گردند(5).
1-5- خواص عمومی مایکوتوکسین‌ها
– از نظر ساختمانی غالباً هیدروکربن‌های حلقوی و به‌ ندرت هیدروکربن‌های خطی می‌باشند.
– اکثراً وزن مولکولی پایینی دارند و به همین دلیل، به تنهایی فاقد خاصیت آنتی‌ژنتیک بوده و بالطبع قادر به تحریک سیستم ایمنی میزبان نیستند.
– بر اساس تمایل به بافت هدف، تحت عناوین مختلفی نظیر هپاتوتوکسین، نوروتوکسین، نفروتوکسین، ژنیتوتوکسین، کاردیوتوکسین، درماتوتوکسین، گاسترو اینتستینال توکسین و غیره نامگذاری شده‌اند(4).
– در مقابل عوامل فیزیکی نظیر حرارت، آسیاب کردن و سایر اعمالی که بر روی مواد غذایی خام تا مراحل بسته‌بندی اعمال می‌گردد مقاوم می‌باشند.
– جزو مسمومیت‌زاهای بالقوه هستند زیرا تحت شرایط مختلف باعث آلودگی مواد غذایی می‌شود.
– گروهی از آن‌ها اثرات چندگانه دارند و علاوه بر مسمومیت قادر به ایجاد اختلالات مختلف می‌باشند(2).
1- 1: ساختمان شیمیایی مایکوتوکسین‌های مهم(5)
ادامه تصویر 1- 1: ساختمان شیمیایی مایکوتوکسین‌های مهم(5)
1-6 مهمترین قارچ‌های مولد سم22
مهمترین جنس های فلور قارچ و و مولد سم د رمواد غذایی به شرح ذیل می باشند که از این میان سه جنس آسپرژیلوس و فوزاریوم وپنی سیلیوم مهمترین آنها و همچنین مهمترین جنسهای مولد مایکوتوکسین ها می باشند.
1-6-1 جنس آسپرژیلوس
گونه های این جنس جزء‌معمول ترین آلوده کننده های سوبسترهای مختلف هستند. تعدادی از گونه های این جنس در انسانها و حیوانات بیماریزا می باشد. و تعدادی توانایی تولید متابولیت های سمی دارند. جنس آسپرژیلوس بوسیله تولید مقدار قابل توجهی از کونیدی های تک سلولی کوچک که منشأ آنها فیالید هایی است که به طور منظم بر روی رأس متورم کونیدیوفور قرار گرفته اند توصیف می شود.
1-6-2 جنس پنی‌سیلیوم23
اعضاء متعلق به این جنس قارچی بوسیله تولید کونیدیوم‌های تک‌سلولی کوچکی توصیف می‌شود که از فیالیدهای قرار گرفته به صورت یک ساختمان قلم‌مو شکل منظم بر روی انتهای کونیدیوفورهای هوایی منشاء می‌گیرند. مهم‌ترین سموم تولید شده توسط گونه‌های پنی‌سیلیوم شامل سیتروئوویدین، سیترینین، پاتولین، پنی‌سیلیک اسید، سم PR، پنی‌ترم A، پاکسیلین و روبراتوکسین هستند(5).
1-6-3 جنس فوزاریوم24
تولید میکروکونیدیوم و کلامیدیو سپور انتهایی یا میانی، میزان رشد و تولید رنگدانه بر روی محیط اختصاصی به همراه شکل و اندازه ماکروکونیدیوم در شناسایی گونه‌های مختلف این جنس مورد استفاده قرار می‌گیرد.گونه های متعدد فوزاریوم به علت تولید مایکوتوکسینهای مختلف معرف شده اند . مهمترین توکسین های تولید شده توسط فوزاریوم ها شامل: فومونیزین ها ،‌تریکوتسن ها ( T-2 توکسین، دی اکسی نیوالنون و…) زرالنون ، فوزارینا ،‌و مونیلی فورمین می باشد(5).
1-6-4سایرجنسهای قارچی
بسیاری از جنس های قارچی نظیرآلترناریا1 ،کتومیوم 2،فوما 3،کلاویسپس4 ، کلادوسپوریویم 5وغیره بعنوان جنس های با اهمیت ازنظرتولید مایکوتوکسین مطرح می باشند(5).
1-7 مکانیسم اثر مایکوتوکسین‌ها
به طور کلی مکانیسم اثرات مضر مایکوتوکسین ها بر سیستم‌های مختلف را می‌توان به شرح ذیل خلاصه نمود:
– واکنش متقابل با بیو مولکول‌ها در سطح مولکولی (مانند اتصال و تغییر در ساختار مولکول DNA)
– تداخل آنزیم‌های حیاتی در واکنش‌های آنزیمی
– واکنش متقابل با ماکرومولکول‌ها در سیستم‌های بدون یاخته (مانند تاثیر بر سنتز RNA)
– تداخل با اجزای سلولی مانند هسته، غشاء سلولی و یا میتوکندری
– تداخل در سطح بافت‌ها و ارگان‌ها پس از مجاورت با یگ ارگانیسم زنده
– واکنش متقابل در سطح سلولی (مانند تاثیر بر فرآیندهای متابولیک در کشت‌های سلولی حیوانات) (5).
1-8 وقوع طبیعی مایکوتوکسین‌ها
مایکوتوکسین‌ها قادرند به طور مستقیم و یا غیرمستقیم وارد سیستم گوارشی انسان و حیوانات شوند. آلودگی غیرمستقیم اغذیه انسانی و حیوانی زمانی اتفاق می‌افتد که این اغذیه در مرحله‌ای از فرآیند عمل‌آوری به قارچ‌های مولد سم آلوده شده باشد، مایکوتوکسین تولید شده در اغلب موارد در محصول نهایی وجود خواهد داشت. آلودگی غلات و دانه‌های روغنی راه اصلی ورود بسیاری از مایکوتوکسین‌ها به زنجیره غذایی انسانی و حیوانی است. در آلودگی مستقیم، مواد غذایی با قارچ مولد سم آلوده شده و شرایط جهت تولید سم توسط قارچ مهیا می‌گردد. تقریباً تمامی اغذیه انسانی و حیوانی در یکی از مراحل تولید، عمل‌آوری25، انتقال و ذخیره‌سازی نسبت به آلودگی قارچی حساس می‌باشند. در کشورهای توسعه یافته با حذف قارچ‌های سمی از زنجیره غذایی، امکان گسترش سم در اغذیه به حداقل می‌رسد؛ در حالیکه، در اکثر کشورهای در حال توسعه این موضوع معمولاً امکان‌پذیر نیست و اغذیه کپک‌زده نظیر غلات اغلب بخش اجتناب‌ناپذیری از جیره غذایی روزانه را شامل می‌شوند. به عنوان نمونه، در بخش‌هایی از آفریقا شیوع سرطان کبد با حضور دائمی آفلاتوکسین‌ها و انواع سموم فوزاریومی مرتبط است. بدون تردید، مصرف اغذیه آلوده به مایکوتوکسین توسط حیوانات با حضور این دسته از سموم در بافت‌های مختلف و هم‌چنین فرآورده‌های حیوانی نظیر شیر همراه خواهد بود. در عمل، تمامی اجزای اغذیه حیوانی و انسانی در دوره‌ای از زمان در معرض آلودگی قارچی قرار خواهند گرفت و در این حالت، ماهیت و وسعت آلودگی با قارچ مولد سم، تعیین‌کننده‌ی حضور یا عدم حضور در محصول خواهد بود. همان‌طور که در بخش‌های قبلی عنوان شد، اگرچه شناسایی قارچ‌های آلوده کننده در موارد شیوع مایکوتوکسیکوز واجد ارزش تشخیصی است، نتیجه‌گیری قطعی مستلزم استخراج و شناسایی سم یا سموم احتمالی خواهد بود(5).
1-9 آفلاتوکسین ها

درمیان مایکوتوکسین ها ،‌آفلاتوکسین ها26 با توجه به دلایلی نظیر سابقه نسبتا طولانی به کارگیری گسترده در تحقیقات تجربی و فراوان قابل ملاحظه در طبیعت به عنوان مشهورترین مایکوتوکسین های شناخته شده معرفی می گردند.
آفلاتوکسین‌ها به وسیله گونه‌هایی از گروه آسپرژیلوس فلاووس27 به نام‌های آسپرژیلوس فلاووس، آسپرژیلوس پارازیتیکوس و آسپرژیلوس نومیوس تولید می‌شوند. این گونه‌ها انتشار جهانی دارند و باعث آلودگی مواد غذایی می‌شوند. گونه‌های فلاووس و پارازیتیکوس قادر به تولید انواع آفلاتوکسین‌های طبیعی همراه با ترکیبات وابسته می‌باشند. لازم به ذکر است که تمامی سویه‌های این دو گونه قادر به تولید آفلاتوکسین نیستند. در این رابطه، سویه‌هایی که توانایی تولید آفلاتوکسین را دارند، سویه‌های سمی28 و آن‌هایی که مولد آفلاتوکسین نیستند، سویه‌های غیرسمی29 نامیده می‌شوند(5).
گزارشاتی مبنی بر تولید آفلاتوکسین‌ها توسط سایر قارچ‌ها نظیر برخی از گونه‌های پنی‌سیلیوم30 و رایزوپوس31 وجود دارد، ولی هیچ‌کدام از آن‌ها تایید نشده‌اند این گزارشات متناقض از آن‌جا منشاء می‌گیرند که قارچ‌های مختلف ترکیباتی با خاصیت فلئورسنت تولید می‌کنند که در کروماتوگرافی، حرکت نسبی نزدیک به حرکت نسبی آفلاتوکسین‌ها دارند. البته امروزه‌، تست‌های تایید کننده ساده‌ای در دسترس است که به راحتی در رفع این معضل مورد استفاده قرار می‌گیرند. گونه‌های قارچی موجود در گروه آسپرژیلوس فلاووس به عنوان میکروفلور دائمی32 هوا و خاک مطرح بوده و در ارتباط با گیاهان و حیوانات مرده و زنده در سرتاسر جهان یافت می‌شوند. آسپرژیلوس فلاووس بر روی دانه‌های انبار شده و سایر محصولات کشاورزی حضور پیدا کرده و باعث فساد این ترکیبات می‌شود. سرهای کونیدیال33 در این‌گونه در محیط چاپکس آگا ر34 در ابتدای رشد به رنگ زرد یا زرد- سبز دیده می‌شوند که با گذشت زمان رنگ سبز پررنگی پیدا می‌کنند؛ با این حال، هیچ‌گاه به رنگ قهوه‌ای در نمی‌آیند. اسکلروتیا35 در بسیاری از سویه‌ها تولید می‌شود و کونیدیوم‌ها خاردار می‌باشند. استریگماها36 اکثراً در دو ردیف تولید می‌شوند که بر روی هم قرار می‌گیرند. سرهای کونیدیال به فرم شعاعی یا در مواردی استوانه‌ای در می‌آیند. آسپرژیلوس پارازیتیکوس واجد سرهای کونیدیال شعاعی و استریگمای یک ردیفه می‌باشد.گونه پارازیتیکوس به علت دارا بودن خصوصیاتی نظیر رنگ سبز تیره، رشد آهسته‌تر، کونیدیوفورهای کوتاه، کونیدیوم‌های متحدالشکل گرد با قطر تقریبی 5/4 میکرون و غالباً خاردار و زرد رنگ در دستجاتی در داخل ستون‌های کونیدیال و عدم تولید اسکلروتیا و کلیستوتسیا37، از گونه فلاووس متمایز می‌شود. آفلاتوکسین‌های B و G به وسیله‌ی تمامی جدایه‌های سمی آسپرژیلوس پارازیتیکوس تولید می‌شوند؛ در حالی که اکثر جدایه‌های آسپرژیلوس فلاووس صرفاً قادر به تولید آفلاتوکسین‌های گروه B هستند. بسیاری از جدایه‌های دارای مورفولوژی غیرطبیعی در آسپرژیلوس فلاووس و جدایه‌هایی که از نظر طبقه‌بندی حد واسط گونه‌های فلاووس و پارازیتیکوس می‌باشند نیز توانایی تولید آفلاتوکسین‌های گروه B و G را دارند. تولید آفلاتوکسین‌های گروه G در آسپرژیلوس فلاووس ممکن است در سلول‌های اسکلروتیایی صورت گیرد. همان‌طور که ذکر شد، آسپرژیلوس پارازیتیکوس هر 4 نوع آفلاتوکسین اصلی شامل B1 و B2 و G1 و G2 را تولید می کند، در حالی‌ که آسپرژیلوس فلاووس تنها انواع B آفلاتوکسین اصلی شامل B1، B2 را تولید می‌کند. به این ترتیب، زمانی که تنها آفلاتوکسین‌های گروه B حضور داشته باشند، می‌توان آلودگی را به آسپرژیلوس فلاووس نسبت داد و زمانی که آفلاتوکسین گروه B و G حضور داشته باشند، آسپرژیلوس پارازیتیکوس به تنهایی و یا همراه با آسپرژیلوس فلاووس عامل آلودگی است. سویه‌های مولد سم معمولاً در شرایط خاص، دو یا سه نوع آفلاتوکسین تولید می‌کنند که همواره یکی از آن‌ها نوع B1 می‌باشد. آفلاتوکسین‌های گروه G معمولاًبه میزان کمتری از انواع گروه B تولید می‌شوند. آفلاتوکسین‌های B2 و G2 (متابولیت های دی‌هیدرو آفلاتوکسین) معمولاً همراه با آفلاتوکسین‌های B1 و G1 حضور دارند و همواره میزان آن‌ها کمتر است. علاوه بر این، سویه‌های آسپرژیلوس فلاووس مقادیر جزئی از سایر آفلاتوکسین‌ها نظیر آفلاتوکسین B2a و G2a (مشتقات 2- هیدروکسی) را نیز تولید می‌کنند. آفلاتوکسین M1 نیز در محیط کشت بعضی از قارچ‌های مولد آفلاتوکسین مورد شناسایی قرار گرفته است. مطالعات مختلف نشان داده است که آسپرژیلوس فلاووس می‌تواند تولید آفلاتوکسین‌های گروه G (G1 و G2) در آسپرژیلوس پارازیتیکوس را مهار کند. از آن‌جایی که عمدتاً گونه فلاووس از محصولات غذایی آلوده جدا می‌گردد و گونه پارازیتیکوس درصد ناچیزی از جدایه‌های گروه آسپرژیلوس فلاووس را در این رابطه شامل می‌شود، حضور مقادیر اندک آفلاتوکسین G1 در نمونه‌های آلوده دور از انتظار نیست. با این حال، این‌که آسپرژیلوس فلاووس به تنهایی مسئول آلودگی نمونه‌هایی باشد که منحصراً واجد انواع B1 و B2 آفلاتوکسین هستند، ضرورتاً نمی‌تواند واقعیت داشته باشد. در نهایت می‌توان گفت گونه‌های مولد آفلاتوکسین گروه آسپرژیلوس فلاووس شامل آسپرژیلوس فلاووس، آسپرژیلوس پارازیتیکوس و آسپرژیلوس نومیوس می‌باشند که پروپاگول‌های آن ها (کونیدیوم، اسکلروتیا و یا میسلیوم) توسط هوا، خاک و یا حشرات بر روی محصولات غذایی انتقال یافته و عامل آلودگی محسوب می‌شوند(5).
1-9-1 شرایط تولید
آسپرژیلوس فلاووس و آسپرژیلوس پارازیتیکوس در مجموع به عنوان قارچ‌های اصلی مولد آفلاتوکسین شناخته شده‌اند. در برخی موارد، تولید آفلاتوکسین اشتباهاً به جنس‌های مختلف و گونه‌های غیر از آسپرژیلوس فلاووس و پارازیتیکوس نسبت داده شده است. به طور کلی، تولید مایکوتوکسین‌ها از جمله آفلاتوکسین‌ها به وسیله فاکتورهای مختلف نظیر ویژگی‌های ژنتیکی قارچ‌های مولد و محیط فیزیک وشیمیایی که در آن رشد می‌کنند تحت تاثیر قرار می‌گیرد. تولید هر نوع مایکوتوکسین علاوه بر گونه به سویه قارچ مولد بستگی دارد. در این رابطه، اگر چه آفلاتوکسین‌ها تنها توسط گونه‌های آسپرژیلوس فلاووس و آسپرژیلوس پارازیتیکوس تولید می شوند، سویه‌هایی از هر دو گونه وجود دارند که مولد آفلاتوکسین نیستند(5).
به نظر می‌رسد که آسپرژیلوس پارازیتیکوس بیش تر در محصولاتی نظیر بادام زمینی حضور داشته باشد. این گونه مولد انواع (B1، B2، G1، G2) آفلاتوکسین می‌باشد. آسپرژیلوس فلاووس بر روی محیط‌های آموزشگاهی مختلف و سوبستراهای طبیعی، به ویژه غلات، رشد کرده و تنها انواع B1 و B2 آفلاتوکسین را تولید می‌کند. سویه‌های هر دو گونه قادر به تولید آفلاتوکسین M1 نیز می‌باشند. غالباً به دلیل تشابه به گونه‌های فلاووس و پارازیتیکوس، در بسیاری از موارد تولید آفلاتوکسین‌ها را اشتباهاً به آسپرژیلوس فلاووس نسبت داده‌اند، در حالیکه در حقیقت گونه پارازیتیکوس حضور داشته و مسئول تولید سم بوده است. حتی اگر یک سویه قارچی از نظر ژنتیکی توانایی تولید آفلاتوکسین را داشته باشد، میزان تولید سم به ترکیب شیمیایی محیط کشت بستگی خواهد داشت. یک محیط کشت ساده که از ترکیب املاح معدنی تشکیل شده و منبع کربن آن گلوکز باشد، برای رشد قارچ ها و تولید سم کافی است. مقادیر بسیار ناچیزی از آفلاتوکسین در طی فاز تصاعدی رشد در شرایط کشت آزمایشگاهی تولید می شود و زمانی که برخی فاکتورهای غذایی به مصرف رسیده و رشد قارچ محدود شده باشد، بیوسنتز سم شتاب خواهد یافت. تولید 200 تا 300 میلی‌گرم در لیتر آفلاتوکسین در محیط‌های کشت مایع نیمه‌ صناعی نظیر محیط عصاره مخمر- سوکروز38 (حاوی 2 درصد عصاره مخمر و 15 درصد سوکروز) گزارش شده است. ترکیباتی نظیر
گلوتامیک اسید39، آسپارتیک اسید40، عصاره ذرت41، عصاره مخمر، عناصر کیمیایی نظیر روی و منگنز و اسیدهای چرب به ویژه لینو لنیک اسید42، لینولئیک اسید43 و سباسیک اسید44 را به طور قابل توجهی افزایش می‌دهند. عنصر روی برای به حداکثر رسیدن تولید آفلاتوکسین ضروری است و تقریباً در کلیه محیط‌های کشت محرک تولید سم، میزان این عنصر به همراه فاکتور رطوبت به دقت کنترل می‌شود. در این رابطه، معمولاً به 4/0 تا 2 قسمت در میلیون (ppm) از عنصر روی نیاز است. علاوه بر نیازمندی‌های تغذیه‌ای، پارامترهای دیگری نظیر دما، میزان رطوبت نسبی45 و فعالیت آب46 نیز تولید آفلاتوکسین را تحت تاثیر قرار می‌دهند. مناسب‌ترین زمان، دما و رطوبت نسبی برای رشد قارچ به ترتیب 1 تا 3 هفته، دمای 25 تا 30 درجه سانتی‌گراد و 88 تا 95 درصد تعیین گردیده است. حداقل فعالیت آب مورد نیاز برای رشد آسپرژیلوس فلاووس و آسپرژیلوس پارازیتیکوس به ترتیب در حدود 78/0 (در دمای 43 درجه سانتی‌گراد) و 84/0 (در دمای 25 درجه سانتی‌گراد) می‌باشد. فعالیت آب، میزان رطوبت و ترکیب شیمیایی47 سوبسترا نیز از فاکتورهای با اهمیت در حمایت از رشد قارچ و تولید آفلاتوکسین محسوب می شوند. آسپرژیلوس فلاووس برای رشد روی غلات نیازمند 18 تا 5/19 درصد رطوبت می باشد. به طور کلی، با کاهش رطوبت سوبسترا به کمتر از 12 درصد، رشد قارچ و تولید آفلاتوکسین متوقف خواهد شد(5).
مناسب‌ترین درجه حرارت برای رشد آسپرژیلوس پارازیتیکوس حدود دمای 35 درجه سانتی‌گراد است. با این‌حال، حداکثر تولید آزمایشگاهی آفلاتوکسین هم بر روی محیط های صناعی و هم بر روی محیط های طبیعی در دمای 25 تا 30 درجه سانتی‌گراد صورت می‌گیرد و فرآیند تولید سم در حرارت‌های پایین‌تر از 5/7 و بالاتر از 40 درجه سانتی‌گراد، متوقف می‌گردد. نشان داده شده است که برای تولید آفلاتوکسین در بادام زمینی در شرایط خشکسالی، درجه حرارت خاک یک فاکتور بحرانی محسوب می شود. در این رابطه، در دمای 7/31 درجه سانتی گراد، هیچ گونه سمی تولید نمی‌شود. این در حالی است که حداکثر میزان سم در دمای 9/29 درجه سانتی‌گراد تولید شده و میزان ناچیزی از سم در دمای 7/24 درجه سانتی گراد قابل ردیابی می‌باشد. تاثیر دما بر روی رشد آسپرژیلوس فلاووس و تولید آفلاتوکسین در شکل 2-1 نشان داده شده است(5).
شکل 2-1 : دما و پتانسیل آب بر روی آسپرژیلوس فلاووس و تولید آفلاتوکسین 51)
علاوه بر فاکتورهای فوق‌الذکر، عوامل بسیاری در طبیعت حضور دارند که بر روی رشد و متابولیسم یک قارچ رشته‌ای تاثیرگذار می باشند. برای مثال می‌توان به عوامل ضدمیکروبی تولید شده به وسیله سایر میکروارگانیسم‌ها و یا سوبستراهای گیاهی قارچ‌های رشته‌ای اشاره کرد. اگرچه مهار تولید آفلاتوکسین به وسیله برخی ترکیبات نظیر اسید سیتریک و اسید لاکتیک (به ترتیب توسط آسپرژیلوس نایجر و باکتری‌های تولید اسید لاکتیک تولید می‌شوند) گزارش شده است، برخی ترکیبات نظیر پروپیونیک اسید و متابولیت‌های قارچی نظیر روبراتوکسین B (تولید شده به وسیله پنی‌سیلیوم پورپوروژنوم) و سرولنین48 (تولید شده به وسیله‌ی سفالوسپوریوم سرولنس49 و اکروسیلیندرویوم اریزا50) همگی بیوسنتز آفلاتوکسین را تحریک می‌کنند.
در رابطه با مهار تولید آفلاتوکسین به وسیله آسپرژیلوس نایجر نشان داده شده است که در صورتی که این قارچ بر روی بادام زمینی کلنیزه شود، آلودگی بعدی محصول با آسپرژیلوس فلاووس با تولید آفلاتوکسین همراه نخواهد بود. نتیجه تاثیر 13 گونه قارچی بر روی تولید آفلاتوکسین در ذرت نشان داده است که گونه‌های آسپرژیلوس نایجر و تریکودرما ویریده تولید آفلاتوکسین را به نحو مطلوبی مهار می‌کنند. زمانی که نسبت آسپرژیلوس فلاووس به آسپرژیلوس نایجر بیش از 19 به 1 باشد، آفلاتوکسین قابل ردیابی خواهد بود و در صورتی که این نسبت به کم‌تر از 9 به 1 برسد، هیچ گونه آفلاتوکسینی تولید نخواهد شد. احتمالاً دلیل مهار تولید آفلاتوکسین توسط آسپرژیلوس نایجر، تولید ترکیباتی نظیر گلوکونیک اسید51 به وسیله این قارچ می‌باشد(5).
برخی میکروارگانیسم‌ها با تولید آفلاتوکسین توسط گونه‌های مولد سم تداخل دارند. در این رابطه، تولید آفلاتوکسین به وسیله آسپرژیلوس پارازیتیکوس به طور قابل توجهی در حضور آسپرژیلوس کاندیدوس52 و آسپرژیلوس چوالیر53 مهار می‌شود و این در حالی است که رشد آسپرژیلوس پارازیتیکوس در حضور این دو دستخوش تغییر نمی‌گردد. ازآن‌جایی که سویه‌های سمی و غیرسمی متعلق به گونه های مولد آفلاتوکسین تواماً در محیط حضور دارند ، رخداد واکنش‌های متقابل بین آن‌ها امری طبیعی محسوب می‌شود. از طرفی، پراکندگی کونیدیوم‌های سویه‌های غیرسمی آسپرژیلوس فلاووس در هوا از کونیدیوم‌های انواع سمی بیشتر است. به همین دلیل، به نظر می‌رسد که سویه‌های غیر سمی همان نوع وحشی و سویه‌های سمی از نوع جهش‌یافته باشند. علاوه بر عواملی نظیر میکروارگانیسم ها و فاکتورهای محیطی تاثیرگذار بر قارچ مولد سم و یا محصول، ساختار ژنتیکی گیاه میزبان نیز بر میزان تولید آفلاتوکسین توسط قارچ تاثیرگذارمی باشد. کوشش‌هایی برای شناسایی ترکیبات شیمیایی که باعث کاهش حساسیت گیاه به آلودگی با قارچ‌های مولد سم می‌شوند انجام گرفته است و مشخص شده است که عوامل مسئول مقاومت گیاه در برابر این گونه قارچ‌ها شامل آنزیم‌ها یا پروتئین‌ها و ترکیبات مهارکننده با وزن مولکولی پایین54 می‌باشند که توسط خود گیاه تولید می‌شوند.
در مجموع، به عنوان یک نتیجه گیری کلی می‌توان گفت که فاکتورهای متعددی رشد قارچ‌های مولد سم و تولید آفلاتوکسین را در محیط‌های کشت آزمایشگاهی، محصولات کشاورزی و اغذیه انسانی و حیوانی تحت تاثیر قرار می‌دهند که توجه به آن ها جهت نیل به اهداف مختلف از جمله کنترل رشد قارچ و تولید سم ضروری به نظر می‌رسد(5).
1-9-2 خواص فیزیکی و شیمیایی
آفلاتوکسین‌ها در گروه ترکیبات دی‌فوروکوماروسیکلوپنتنون55 و دی‌فوروکومارولاکتون56 طبقه بندی می‌شوند. آفلاتوکسین‌های B2 و G2 به ترتیب مشتقات دی‌هیدرو57 از انواع B1 و G1 می باشند. آفلاتوکسین‌های B2a و G2a به عنوان متابولیت‌های طبیعی آسپرژیلوس فلاووس جداسازی شده‌اند و در حقیقت مشتقات همی‌استال انواع B1 و G1 محسوب می‌گردند. آفلاتوکسین‌های M1 و M2 اولین بار از نمونه ادرار گوسفندانی که اغذیه آلوده به مخلوط آفلاتوکسین مصرف کرده بودند جداسازی شده و با استفاده از روش کروماتوگرافی لایه نازک از یک دیگر تفکیک و در نهایت، به وسیله روش کروماتوگرافی کاغذی تخلیص گردیدند. این دو متابولیت در حقیقت مشتقات هیدروکسی انواع B1 و G1 می‌باشند. آفلاتوکسین‌های GM1 و GM2 توسط محققین مختلف از نمونه ادرار گوسفند و موش صحرایی و مایع کشت آسپرژیلوس فلاووس جداسازی شده‌اند. آفلاتوکسین‌های M2a و GM2a از عصاره مایع کشت آسپرژیلوس فلاووس جداسازی شده‌اند و به ترتیب مشتقات دارای گروه هیدروکسی انواع M1 و GM1 می‌باشند. آفلاتوکسین B3، که از آسپرژیلوس پارازیتیکوس جداسازی گردیده است در حقیقت همان پاراسیتیکول جداسازی شده از آسپرژیلوس پاراسیتیکوس می‌باشد. آفلاتوکسین B3 از طریق هیدرولیز حلقه گامالاکتون58 آفلاتوکسین G1 و سپس دکروبوکسیلاسیون آن تولید می شود. دی‌هیدرو آفلاتوکسین B3 نیز شناسایی شده است که در حقیقت از آفلاتوکسین G2 مشتق شده است. آفلاتوکسیکول توسط محققین مختلف به عنوان مشتقی از آفلاتوکسین B1 معرفی گردیده است و به دو فرم ایزومری ? و ? وجود دارد. این دو فرم را می‌توان با استفاده از روش کروماتوگرافی لایه نازک از یکدیگر تفکیک کرد. آفلاتوکسین P1 در اثر متیلاسیون نوع B1 تولید می‌گردد و در نمونه‌های ادرار گونه‌های مختلفی از حیوانات مورد شناسایی قرار گرفته است. آفلاتوکسین Q1 به وسیله میکروزوم‌های کبدی در شرایط آزمایشگاهی از آفلاتوکسین B1 تولید می‌گردد. هر چهار نوع آفلاتوکسین طبیعی (B1، B2، G1، G2) در حلال‌های آلی، به ویژه کلروفروم و متانول، حل می‌شوند. حلالیت این انواع در آب ناچیز (10 تا 30 میکروگرم در میلی‌لیتر) می‌باشد. آفلاتوکسین B1 وزن مولکولی برابر 312 دالتون دارد و فرمول ساختمانی آن C17H12O6 می‌باشد. این ترکیب در دمای 268 تا 269 درجه سانتی‌گراد بدون ذوب شدن تبخیر می‌گردد و زیر اشعه ماوراءبنفش فلئورسنت آبی روشن از خود نشان می‌دهد. حداکثر جذب نوری این متابولیت در طول موج‌های 223، 265 و 262 نانومتر بوده و بر روی صفحه سیلیکاژل در کروماتوگرافی لایه نازک با استفاده از مخلوط کروفروم: متانول (97:3) دارای حرکت نسبی برابر 5/0 می‌باشد. آفلاتوکسین B1 را می‌توان با استفاده از کلروفرم: متانول (97:3) یا محلول آبی 70 درصد استن از اکثر ترکیبات غذایی عصاره‌گیری کرد. انواع مختلف آفلاتوکسین اشعه ماوراءبنفش را در طول موج 362 نانومتر به شدت جذب می‌کنند و ضریب خاموشی59 آن‌ها در متانول و اتانول متغیر می‌باشد. این ضریب برای انواع G1 و B2 به ترتیب 17100 و 24000 محاسبه شده است(5). آفلاتوکسین‌های مختلف، علیرغم مقاومت بسیار زیاد در مواد غذایی انسان و حیوانات، در PHهای بالاتر از 10 و پایین‌تر از 3 غیرفعال می‌گردند. این ترکیبات در فرم‌ محلول نسبت به اشعه ماوراءبنفش حساس و به صورت متبلور مقاوم می‌باشند. ترکیبات اکسیدکننده60 و اشعه ماوراءبنفش در حضور اکسیژن باعث غیرفعال شدن آفلاتوکسین‌ها می‌شوند(5).
جدول1-1: خواص فیزیکی و شیمیایی انواع مختلف آفلاتوکسین (5)
آفلاتوکسینفرمول مولکولی
(فرمول بسته)وزن مولکولی
(دالتون)نقطه ذوب
(درجه سانتی‌گراد)جذب نور ماوراء‌بنفش
(ضریب خاموشی)بازتابش
(نانومتر)B1

در این سایت فقط تکه هایی از این مطلب با شماره بندی انتهای صفحه درج می شود که ممکن است هنگام انتقال از فایل ورد به داخل سایت کلمات به هم بریزد یا شکل ها درج نشود

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

ولی برای دانلود فایل اصلی با فرمت ورد حاوی تمامی قسمت ها با منابع کامل

اینجا کلیک کنید

B2
M1
M2
B2a
M2a
G1
G2
GM1
GM2
G2a
GM2a
B3
Ro
(Aflatoxicol)
P1
Q1C17H12O6
C17H14O6
C17H12O7
C17H14O7
C17H14O7
C17H14O8
C17H12O7
C17H14O7
C17H12O8
C17H14O8
C17H14O8
C17H14O9
C16H14O6
C17H14O6
C16H10O6
C17H12O7312
314
328
330
330
346
328
330
344
346
346
362
302
314
298
328267
306-303
299
293
240
248
259-257
240-237
276
272-270
190
195
217
226-224،I
233،?
320
29521800
23400
19000

20400

16100
21000


18000

9700
14100

-425
425
425



450
450





425


1-9-3بیوسنتز
همان‌‌طور که ذکر شد، آفلاتوکسین‌ها متابولیت‌های ثانویه قارچ‌های آسپرژیلوس فلاووس، آسپرژیلوس پارازیتیکوس و آسپرژیلوس نومیوس می باشند که طی چند مرحله واکنش آنزیمی در مسیری پیچیده از یک پیش‌ساز پلی‌کتاید تولید می شوند. بر اساس اطلاعات موجود در رابطه با بیوسنتز آفلاتوکسین B1، نشان داده شده است که اسکلت اصلی مولکول سم تماماً از واحدهای استات61 تشکیل شده است. در حقیقت آفلاتوکسین‌ها دکاکتایدهای مشتق از استات62 می‌باشند که از طریق واسطه‌های پلی‌هیدروکسی آنتراکینون63 تولید می‌شوند. این اطلاعات با به‌ کارگیری پیش‌سازهای نشاندار شده و قارچ های جهش‌یافته‌ای که بیوسنتز آفلاتوکسین در آن‌ها در مراحل مختلف مسیر متوقف شده است به دست آمده است. در میان ترکیبات طبیعی مشتق از پلی‌کتاید، بیوسنتز آفلاتوکسین در مسیر طولانی و پیچیده‌ای صورت می‌گیرد که نیازمند وقوع فرآیندهای اکسیداتیو مختلف می‌باشد (شکل 3-1).

دسته بندی : پایان نامه ها

پاسخ دهید